#30J volgen doet vermoeden dat ofwel de staking niet gedragen wordt door de mensen, ofwel dat er enorm veel aversie en leedvermaak is rond ABVV. Ik vraag me dan ook af wat er eigenlijk wordt afgekeurd.
Gaat het hier over de reden voor staking of de manier waarop? Is het omdat studenten niet op hun examen dreigen te geraken dat zij zo negatief reageren? En voor de werkenden onder ons, wellicht het niet op het werk geraken terwijl je baas dit eist, met de schrik om dan uiteindelijk niet binnen te geraken? Ik heb bijvoorbeeld een dag verlof moeten nemen om niet geconfronteerd te moeten worden met een urenlange frustrerende rit naar Brussel bij gebrek aan Openbaar vervoer. Vooral ook omdat de kans om niet binnen te kunnen zeer groot is, en dat de rit dan ook nog eens nutteloos was. Maar gezien de reden voor staking vind ik dat nog niet zo erg.
Met de manier van staken heb ik vaker wel problemen gehad. Waarom legt men de treinen stil? Dit kost de NMBS niet zoveel, behalve een negatief imago. Dat imago vermindert het aantal klanten, waardoor er risico ontstaat tot minder werk en misschien een grotere reden tot staken (ontslagen). Is het niet gewoon logischer om iedereen dan gewoon gratis te laten rijden? Een directe impact op de bottom-line van de NMBS, en een positief signaal naar de klant. De steun zou misschien wat groter zijn.
Zelf heb ik me meermaals de vraag gesteld waarom vakbondsmilitanten nooit vervolgd geweest zijn voor het verbranden van autobanden en ander materiaal. Dit is een strafbaar feit en enorm milieuvervuilend. Het draagt ook niks bij aan de staking, behalve gezondheidsrisico's voor de stakers zelf. Het enige dat dit aantoont is de domheid van de stakers, een verkeerd beeld dus.
Een kort berichtje op twitter over mijn sympathie met de staking verplicht me echter om me hiervoor te verantwoorden, zucht. Ik hoop dezelfde response van de andere kant, maar aan de tweets te lezen hoef ik daar niet echt op te wachten.
Mijn ervaringen van 17 jaar werken hebben integraal geleidt tot deze sympathie. Van regeringen heb ik gemerkt dat je steeds meer belastingen moet betalen. Je kan dat wat afzwakken door extra te betalen door een boekhouder onder de arm te nemen die je helpt door het kluwen van grensarbeider- en andere uitzonderingen op uitzonderingen. Eventuele compensaties naar werknemerkant werden plots voordelen die konden worden afgeschaft. Langs werkgeverskant werden die steeds opnieuw ergens gecompenseerd. Meer nog, er is zoiets tot leven geroepen als "Notionele intrestaftrek", met als doelstelling (sarcastisch wellicht) om meer werk te genereren. Niet 1 echte job heeft dit opgebracht, maar het heeft wel miljarden minder inkomsten in de staatskas gebracht. En een nul-rekening aan belastingen bijvoorbeeld voor bedrijven als Electrabrol. Onderandere die daling aan inkomsten moet nu gecompenseerd worden!
Werkgevers langs hun kant blijken in staat te zijn om na 2 jaar economische crisis het deel van het bedrijf dat in die 2 jaar het concern recht heeft gehouden te sluiten en al die hard werkende werknemers op straat te zetten. De verlieslatende delen draaien intussen lustig verder. Indien er geen vakbond is (minder dan 50 werknemers) zijn ze ook maar al te gretig om enige "secundaire" arbeidsvoorwaarden eenzijdig te laten vallen, er is toch niemand die hier tegenin kan gaan. "Take it or leave us" is maar al te vaak het credo.
De vakbonden daarentegen hebben me in al die jaren gratis geholpen om mijn belastingen correct in te geven zodat ik niet teveel belastingen betaalde. Ze zijn mee op de bres gesprongen om te zorgen dat alle werknemers in België alsnog op een deftige manier op straat zijn gezet. Dankzij hun steun was dit de wet Claeys en niet een frauduleus faillissement. Ervaring leert dus dat de vakbonden hier het vertrouwen wat meer verdienen dan de anderen.
Maar dat is niet alles. Er schort ook iets aan de besparingsmaatregelen. Die worden weeral eens gedragen door de middenklasse, en op wat kleinere maatregelen na vooral door de lagere middenklasse. Deze bevolkingsgroep die vandaag al kampt met problemen om rond te komen op het eind van de maand. Nee, ik ben geen lid van die groep, ik mag me gelukkig prijzen om nog enige reserve te hebben. Maar als de volgende besparingsronde terug van hetzelfde laken een broek is, dan worden wij wellicht wel tot die groep gerekend. De rest zit dan al onder de armoedegrens. En die bekommernis deel ik met de vakbonden.
Het zou veel beter zijn om de oneerlijke, onrechtvaardige en zijn-doel-gemiste maatregel van de Notionele intrestaftrek met onmiddelijke ingang af te schaffen. Om in te zetten op lastenverlaging op arbeid, zodat meer mensen aan het werk geraken en hun bijdrage kunnen leveren. De maatregel om 55+ aan het werk te krijgen heeft naar mijn gevoel een pervers effect. De premie aan werkgevers wordt maar uitbetaald als de werknemer 1 jaar werkloos was. M.a.w. eerst een jaartje thuis zitten zodat wij de premie opstrijken. Kom over een jaartje nog eens terug meneer...
Doordachte maatregelen zijn nodig in plaats van te knippen in de quasi lege portefeuille van de middenklasse. Dit knippen kan alleen maar leiden tot minder uitgaven, en een krimpende economie. Een krimpende economie brengt onze bedrijven, en dan vooral de kleinere zelfstandige (lid van Unizo), in gevaar. Die zien hun winstmarges krimpen, hun aandelen dalen. Dit heeft ontslagen tot gevolg, met terug minder geld om in de economie te vloeien. Kortom een rechtstreeks ticket naar recessie. En dat kunnen we missen als kiespijn. Om de een of andere reden ziet Unizo dit zelf niet in, getuige hun dreiging tot deurwaarders. De kleine middenklasse moet misschien maar eens bijhouden welke middenstander een deurwaarder oproept, en daar zijn besparingen uitvoeren (lees minder of niet meer kopen).
Maar het kortzichtige blauwe economisch-rechtse doctrine van vandaag, gesteund en gestuurd door het donkerblauwe Europa, wil o zo graag het negatieve voorbeeld volgen van Duitsland, ook al hebben enkele economen intussen al achterhaald dat dat wonder wellicht sterk heeft bijgedragen aan de economische crisis. Ook LIM heeft daar een stukje over geschreven. Het is net die liberale doctrine die deze crisis heeft veroorzaakt. Huizen moesten elk jaar duurder, meer opbrengen. Dat er steeds meer mensen dit niet meer konden betalen kon geen probleem zijn. Er werden steeds nieuwe leningen voorzien om het consumeren mogelijk te maken. Dat de grens gepasseerd was wou men niet zien, met alle gevolgen van dien. In de huidige besparingsmaatregelen wordt ook geen rekening gehouden met de grens van draagkracht van de kleine man. Als de vakbonden deze ronde laat passeren, dan is het hek van de dam. Dan gaat de volgende ronde nog verder snijden, met een nog rijkere topklasse en een veel bredere armoede-groep tot gevolg die zal eindigen in een recessie.
De positieve noot is dat de fiscale fraude lijkt eindelijk aangepakt te worden. Achterpoortjes gaan dicht. Als dit nu ook eens gepaard zou gaan met vereenvoudiging, zodat het transparanter, simpeler en moeilijker te ontwijken wordt, dan zal er al veel opgelost worden. Ik vrees daar echter voor. Want de lobby van bedrijven zal er wel voor blijven zorgen dat er achterpoortjes bestaan. Die beseffen niet dat al die achterpoortjes van hun ervoor zorgen dat de loonlast zo hoog moet zijn. En dat dit hun concurrentie-positie aantast.
Met langer werken heb ik op zich ook geen probleem, maar het is wel bizar dat alle maatregelen die dat moesten ondersteunen en draagbaar maken gelijktijdig worden afgeschaft of beperkt.
Alles bij elkaar, sympathie voor de staking, maar zelf ga ik niet op de barricades staan.
Laatste reacties